De blog van Bianca de Heer

http://www.biancadeheer.nl/wordpress

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

copyright (c) Jaap van der Waal. 2015.

Geldt voor alle onderstaande stukjes.

info@jvanderwaal.nl

 

1 Strandobservatie

2 Willem Kloos, Van de Zee

3 Vrede op aarde

4 Komkommertijd

5 Reclame

6 Ook toen werd het kerstmis

7 Zuinige kerstdagen

 

 

 Strandobservatie

Op een terras ergens aan de kust van ons dierbaar vaderland keken mijn vrouw en ik naar de zee die, af en toe klotsend en hier en daar een klein schuimkopje producerend om te laten zien dat hij toch echt zwaardere middelen tot zijn beschikking heeft en weldegelijk over verwoestende krachten beschikt. Op het strand flaneren de onvermijdelijke anabolenjongens geflankeerd door de aanbidsters met draadjes uit hun oren en frequent in hun hand kijkend naar de even onvermijdelijke telefoon. Verderop liggen enkele oosterburen in hun kuilen, die ze met hand en tand verdedigen, om te voorkomen dat er onverlaten beslag leggen op hun creatie, door bij dreigend gevaar even rechtop te gaan staan en de dikke buik te tonen, met in hun hand een megablik bier. Naast ons zaten twee mannen die, hoewel het vijfentwintig graden was, gekleed waren om zonder bevriezingsverschijnselen de Noordpool rond te wandelen. Ze spraken een taal die ik niet verstond. Er kwam een groepje vrouwen aangelopen, strak in de verf en in de broek en met een niet bestaande haarkleur, om te verhullen dat de vijftig al lang gepasseerd was. Ik besloot om Origin of Species van Darwin er nog eens op na te lezen.

Ik bestelde een puddingbroodje en mijn vrouw een saucijzenbroodje want daar is ze gek op, de zee maakt hongerig nietwaar. Er kwamen twee kennelijke vissers bij ons zitten, want de n, een reus van een kerel, zei een beetje boos: ,,Geen wonder dat jij niks vangt, jij doet de pieren altijd verkeerd aan de haak!" De ander, een klein kereltje, keek schuldbewust op naar de visreus. ,,Kijk,", zei de reus weer, ,,Jij knijpt in de pieren, dan spuit de sap er uit en dan lusten de vissen die pier niet meer." Ik nam een hap van het puddingbroodje. ,,Kijk nu eens naar die vent...", zei hij, naar mij wijzend, ,,Als ik nu eens in zijn broodje ga knijpen tot de smurrie er uit komt, dan mot hij het ook niet meer, zo is het met vissen ook!" We legden ons broodje maar even neer. De pierenknijper zweeg. Even was ik bang dat hij zou gaan huilen en op zijn knien om vergeving zou vragen, maar hij deed het niet. ,,Waarom heb jij dan k niets gevangen?", zei hij triomfantelijk tegen zijn vismaat. Wij besloten om de broodjes maar te laten liggen en een cafeetje met terras op te zoeken. Het kleine vissertje zag dit, liep naar onze tafel en stak mijn puddingbroodje in z'n geheel in zijn mond.

Omdat we niet meer hoefden te rijden, bestelden we een drankje om de pierensmaak weg te spoelen, port, een ingrijpend drankje, waarvan ik na het eerste glas al wazig begon te worden en een beetje lacherig de langskomende mensen begon te groeten. Dit tot ergernis van mijn vrouw. Er kwam een een man voorbij met de korte broek tot halverwege de kuiten, een verzinsel van een mannenhater, die hij mokkend en met weerzin toch maar heeft aangetrokken, omdat zijn vrouw nu eenmaal de broek aanheeft. Hij droeg een bril met van die grote etalageruit-glazen, inclusief onderstebovenmontuur,  die in Amerika populair zijn om de indruk te wekken dat ze dan een ruimer blikveld krijgen. Hij kwam noodgedwongen naast ons zitten omdat het terras vol was. Hij legde zijn polstasje op tafel. ,,Proost!", zei hij. ,,Wat een rare lui zie je hier toch aan het strand.", vervolgde hij. ,,Vanmorgen zat ik op een ander terras. Daar zaten twee mensen die een broodje hadden besteld, een puddingbroodje en een saucijzenbroodje. Hij, een kalende oudere man, zat te schrijven op zo'n kladblokje van een goedkoop merk en zat iedereen te bekijken. Nou, ik kan je verzekeren dat ik hem ook goed heb bekeken hoor. Ik zou hem zo weer herkennen! Toen liepen ze nog weg ook, zonder hun broodje op te eten!" ,,Ja, rare lui.", zei ik.

 

 

 

Van de Zee

Aan Frederik van Eeden

De Zee, de Zee klotst voort in eindeloze

deining,

De Zee, waarin mijn Ziel zichzelf

weerspiegeld ziet;

De Zee is als mijn Ziel in wezen en

verschijning,

Zij is een levend schoon en kent zichzelve

niet.

Zij wist zichzelven af in eeuwige verreining,

En wendt zich altijd m en keert weer waar zij

vliedt,

Zij drukt zichzelven uit in duizendeelij lijning,

En zingt een eeuwig-blij en eeuwig-lagend

lied.

O, Zee was Ik als Gij in l uw onbewustheid,

Dn zou ik eerst gehl en grt gelukkig zijn;

Dn had ik eerst geen lust naar menselijke

belustheid

Op menselijke vreugd en menselijke pijn;

Dan ws mijn Ziel een Zee, en hare

zelfgerustheid

Zou, wijl Zij groter is dan Gij, ng groter zijn

Willem Kloos

 

 

 

Vrede op aarde

 en de vooruitgang..

Bijna tweeduizend en vijftien jaar geleden werd in Betlehem een kindje geboren, Jezus genaamd, in het stro, tussen de koeien en schapen. Wel behaaglijk warm natuurlijk, maar een wiegje zou toch wel leuker zijn geweest. Dit kwam omdat aanstaande moeder Maria en vader Jozef geen andere plaats konden vinden om de nacht door te brengen en niet echt overal welkom waren. Verder kent iedereen de rest van het verhaal wel denk ik, ook dat het later slecht met Jezus afliep, want hij werd aan het kruis genageld door mensen die het niet geheel met hem eens waren. Grote spijkers werden door zijn handen en voeten geslagen en verankerd in een houten kruis, waaraan hij bloedend bleef hangen tot hij de laatste adem uitblies... Triest natuurlijk, maar voor hem werd het weer Pasen, maar voor de vele andere lotgenoten gold dit echter niet. die moesten langer wachten op hun wederopstanding, die later zou plaatsvinden. Dat kruisigen was trouwens een gruwelijke marteling, waar veel arbeid in ging zitten voor de beulen. Eerst moest er een enorm en zwaar kruis worden gemaakt, waarna deze in de grond moest worden gegraven om enige stabiliteit te waarborgen, zodat een veroordeelde niet onverhoeds met kruis en al omviel en alsnog de benen zou nemen. Veroordeeld is nu eenmaal veroordeeld nietwaar, schuldig of niet schuldig. Enkele knappe koppen die medelijden hadden met het harde en zware werk van de beulen, hebben daar later iets op gevonden: de guillotine. Dat ging natuurlijk ng niet snel genoeg. De veroordeelden moesten nog steeds te lang wachten om naar de andere wereld te worden geholpen en daar hadden ze geen zin in, dat begrijp je wel. Men heeft het nog een tijdje geprobeerd met handgranaatsmijten in schoolbussen, maar dat bleek broddelwerk vergeleken met het uitstekend werkende gifgas sarin, maar dit deed te veel stof opwaaien in het wereldje van niet bevriende machthebbers in de wereld. Die vonden een mitrailleur of een clusterbom beter op zijn plaats,dat werkte efficinter, behalve een klein stukje in de krant is er dan niemand meer die daar praat over maakt. Vandaag de dag hebben enkele verlichte geesten het oude ambachtelijke hoofdafhakken weer ingevoerd omdat zij nu eenmaal het enige en echte opperwezen aanbidden. Dat werkt afschrikwekkend voor andersdenkenden die het in hun hoofd halen om een ander, of zelfs gn, geloof aan te hangen. Afhakken dus dat andersdenkende hoofd! Ook in ons eigen landje is het steeds meer gebruikelijk om met de regelmaat van de klok derden van het leven te beroven, zoals ondermeer in in onze hoofdstad. De ondernemers in geestverruimende middelen hebben het zwaar te verduren tijdens de huidige crisis en dan moet je maatregelen nemen om het tij te keren. Bijvoorbeeld door concurrenten op Kalasnikov-vriendelijke wijze duidelijk te maken dat ze maar een ander beroep moeten kiezen, zo niet, dan hebben ze pech, er zal een zware regen op ze nederdalen, waarbij geen paraplu of regenjas zal helpen om deze regen te keren: kogelregen.

Ik wens een ieder vrolijke kerstdagen.....

 

 

Komkommertijd

Baarle Nassau

In een berm in Baarle Nassau, waar wij moesten zijn omdat een viertal dames in ons vakantiegezelschap het nodig vonden om eens te gaan winkelen, liep een haan, een kip en een aantal kuikens, allemaal zwart - een lekkernij voor Hindoestanen - maar deze liepen voorshands nog springlevend rond. Terwijl de dames hun uiterste best deden om in de meest onnodige winkels de meest onnodige dingen te kopen, ben ik op een terras gaan zitten om n van mijn favoriete bezigheden uit te oefenen: het bekijken van mensen die voorbijlopen. Een vrouw die vanwege haar veel te strakke broek leek op een vacumgetrokken stuk ontbijtspek. Een andere vrouw die haar kinderen constant liep te meppen alsof ze daarvoor zijn gemaakt, daarbij met luide stem kindstichtelijke teksten bezigend. Ik doezelde een beetje weg in het lauwe zonnetje en zag in mijn ooghoek de familie kip opdoemen, zonder kuikens. Nu stonden ze stil bij mijn tafel en pikten hier en daar wat in de gemorste patatresten en koffiekoekjes. Ze keken me een beetje streng aan, alsof ze zeggen wilden: 'wordt er nu nog iets gemorst, of hoe zit dat'. Ik vroeg me af waar die tros kuikens waren gebleven. Naar de kinderopvang? Bij buurvrouw Plof voor de televisie? Ik kon het niet vragen, want kippen kunnen nu eenmaal niet praten. Ik besloot om maar eens op te stappen. 'Dag pluimvee!', zei ik, om ook eens leuk te zijn. En van de kinderen, die net nog om de oren werd geslagen, hoorde het, stootte zijn moeder aan en zei: 'Die vent is gek, hij praat tegen een kip!'

Media

Journalisten hebben het in deze tijd van het jaar wel heel erg gemakkelijk. Gewoon in de achtertuin van een luxe hotel in Verweggistan een stukje schrijven, onder uiterst moeilijke werkomstandigheden uiteraard. Ze schrijven dan dat de toestand in het werkgebied nog steeds zr verward is. Dat moeten ze doen, anders worden ze teruggeroepen. De kranten melden vandaag, evenals het tv-journaal, dat het aantal plofkraken sterk is verminderd. Belangrijk nieuws natuurlijk, want wie wil er in zijn vakantie door een nachtelijk knal gewekt worden? Dus dertig procent van de mensen die bij een geldautomaat wonen kunnen vannacht rustig slapen, maar welke dertig procent?

Misschien bedoelen ze met een plofkraak wel een vetgemeste reuzenoctopus, die ik, behalve de plofkip, nog nooit in de schappen bij AH ben tegengekomen.

Nu heb ik iemand gekend die dacht geen plofmiddelen nodig te hebben om geld uit deze helse machine te kunnen halen. Hij had al een tijdje verlekkerd staan kijken naar mensen die wl op een normale manier geld wisten te ontfutselen van baas Bank. Toen er niemand in de buurt leek, stak hij zijn worstvingers in de opening waar normaalgesproken de flappen uit dienen te komen. Helaas voor hem kon hij er niet bij, baas Bank is natuurlijk wel slim, maar niet gek! Zijn vrouw riep hem dat hij ermee moest stoppen, maar hij kreeg zijn dikke hand er niet meer uit. Gelukkig voor hem hoefden ze de brandweer niet te bellen, want na een minuut of tien schoot zijn hand weer los.

Kerk

Omdat de deuren wagenwijd openstonden en het open kerkendag was, stapten mijn vrouw en ik de protestantse kerk van Chaam binnen. Een groot gebouw met een prachtig interieur en netjes in rijen genstalleerde stoelen. Een aardige mevrouw, die nog geen levende ziel binnen had zien komen en daarom wel blij met ons was, begon spontaan te vertellen over de geschiedenis van dit huis van God. Ook haar man, die achter het mooie orgel had plaatsgenomen, begon meteen een stukje te spelen. Lang geleden was dit een katholieke kerk, maar om voor mij onduidelijke redenen is het nu protestants gebedshuis geworden. Voorin de kerk stond een mooie grote koperen kan met een deksel. Mijn vrouw vroeg haar wat het was. 'Dat is een doopvont', zei ze een beetje onduidelijk. 'Wat zei u, een doofpot?',vroeg mijn vrouw, verlekkerd kijkend, want ze is gek op schandalen. Het zou een doofpot geweest kunnen zijn natuurlijk, het is tenslotte een katholieke kerk geweest. Ik heb er nog in gekeken, maar er zat geen schandaal in..

 

Reclame...

Zittend op een terras in Chaam kijk ik naar het voorbijrijdende verkeer, dat, vergeleken met Papendrecht, hier wel heel erg druk is. Er komt een vrachtauto van ene AH voorbij met een ongeduldige chauffeur, die moet wachten op twee autochtone vrouwen die precies op de hoek, waar hij moet afslaan, staan te kletsen. Maar zij maken vooralsnog geen aanstalten om op te krassen, wat een hoop getoeter oplevert. Er komt nog een vrachtwagen voorbij, waarbij in enorme letters staat 'Wij doen het voor !', in het midden latend wt ze voor me doen. Ik doe het al jaren, maar dat zet ik ook niet op mijn auto. Ik vind dat geen echte reclame hoor. Wat wel echte reclame is, is die waarin een bloedmooie meid, quasi vozend met een niet zo fanatieke jongeman, een deodorant aanprijst, daarbij zwoel kijkend naar deze bebaarde knaap, die dit, gezien zijn gelaatsuitdrukking en volgens script, kennelijk op prijs stelt. Als ze mij honderd euro geven wil ik ook wel even zo kijken, maar ik denk dat ze mij daar niet bij nodig hebben. Nu weet je gelijk waarom okselverfrissers het zo goed doen in de verkoop. Het mes snijdt aan twee kanten, aan de ene kant denken sommige mannen dat een okselverfrisser een handvol bloedmooie meiden oplevert en aan de andere kant denken sommige bloedmooie meiden dat een bebaarde knaap andere genoegens op zal leveren. Een mens kan zich soms vergissen. Onderzoek heeft al zeer lang geleden uitgewezen dat je met reclame moet overdrijven en dat hebben de jongens en meisjes die daar over gaan goed begrepen. Een cafetaria die op de voorgevel zet dat hun patat best te eten is, slaat de plank volledig mis. Je moet overdrijven, ik zei het al. 'Met onze patat hebt u het al snel gehad!', kan ook niet. Nog een voorbeeld: op het vakantiepark waar wij nu domicilie hebben, staat een tot viskraam omgebouwde caravan, waar op in kapitalen staat geschreven: 'Vis van Jan, daar smult u van!' Het rijmt wel maar zet niet aan tot massale aanloop van liefhebbers van een gebakken visje. Behalve een zwerm strontvliegen en wat verdwaalde wespen toonden weinigen belangstelling voor dit etablissement. Jan zat wat mismoedig met een peuk in zijn linker- en met een hondenriem in zijn rechterhand - hij had een vergeelde keeshond bij zich, ook dat nog - naast zijn vishandel. Ik ga straks even wat deodorant kopen, misschien dat..

 

Ook toen werd het Kerstmis..

Voor Rachel

Een jaar of drie geleden zat ik met onze kleindochter, Rachel van zeven, te kijken naar een documentaire over de tweede wereldoorlog, met beelden van ene Adolf H. die met stemverheffing weer eens n van zijn onzinnige redes hield. 'Waarom schreeuwt die meneer, is hij boos?', vroeg ze aan me. 'Dat was een rare meneer', zei ik, maar zo gemakkelijk kwam ik er niet van vanaf, want ze vroeg weer; 'Waarom was dat een rare meneer?'. Ik keek naar haar lieve gezicht, maar ik zei niets, want hoe leg je zo'n kind uit dat dat deze 'meneer' verantwoordelijk was voor de gruwelijke moord op miljoenen mensen? Zo kwam het dat we met het hele gezin naar het Anne Frankhuis gingen, een plaats bij uitstek om haar een beeld te geven van de verschrikkingen in die tijd.

Hoewel ik in het begin nog met een arm beschermend om haar schouder rondliep, wurmde ze zich al snel los om de vele foto's en tastbare herinneringen vanuit haar bescheiden hoogte te bekijken. Ze was diep onder indruk, net als ik. Omdat ik blijkbaar niet erg opschoot, het maakte indruk, ik zei het al, was de rest van de familie me al snel kwijt omdat ik achterbleef , en als er iets is wat Rachel niet wil, is dat ik ergens kwijtraak. Plots voelde ik een handje dat me beet pakte en een stemmetje dat zei: 'Gaat het een beetje opaatje?' Ze zag dat mijn ogen een beetje nat waren. Ze gaf me een knuffel en mijn ogen werden nog iets vochtiger, denkend aan de kinderen en mama's op de foto's, die hartverscheurend en ruw uit elkaar werden gerukt, om elkaar voor altijd kwijt te raken.. Vooral de bewegende beelden in een aparte kamer werden door haar met ontsteltenis aanschouwd en weer pakte ze mijn hand. Op een scherm zag je de zonder enig respect opgestapelde ontzielde lichamen van honderden Joden, uitgemergeld en met sporen van mishandeling.

Eenmaal buiten kwam toch nog haar reactie op alles wat ze had gezien: 'Ik ben blij dat ik geen Jood ben!' Daarmee bedoelde ze dat ze deze vernederingen en martelingen niet hoefde doorstaan..

 

 Zuinige Kerstdagen...

  (1)

Anno 2013 zijn er in Nederland nogal wat gezinnen die, noodgedwongen, de gang moeten maken naar de voedselbank. Dat is natuurlijk triest in deze tijd, maar wel handig als de portemonnee leeg is en je toch nog wat te eten te wilt hebben, zeker tegen de Kerstdagen. Dat was in de jaren zestig niet anders. Alleen waren er toen nog geen voedselbanken.

Zo rond 1960 woonde ik met pa, ma en twee broertjes, op het Oosteind in een huis wat men tegenwoordig een krot zou noemen. Onbewoonbaar verklaarde woning stond er dan ook op een speciaal bordje, dat aan de voorgevel was geschroefd. Ook toen was er niet genoeg geld om een feestelijk kerstdiner samen te stellen, maar mijn vader was wat dat betreft zeer inventief. Onze buren hadden een bedrijf dat handelde in tweedehands hout en beschikten derhalve over een ruim erf, waar een aantal smakelijke, voorshands nog levende kalkoenen vrijelijk rondliepen. Daar er in de omheining tussen het erf van de buren en onze 'tuin' een flink gat zat, liep er wel eens zo'n gevederd kerstdiner geheel illegaal bij ons op de achterplaats. Dat was vragen om problemen natuurlijk.. Zo kwam het dat pa 's avonds in het donker van een rol koperdraad een mooie strik maakte en deze voor het gat in de omheining spande, in de hoop hiermee n van die vette beesten snel naar het kalkoenenwalhalla te helpen. Waar pa echter geen erg in had, is dat kalkoenen 's nachts slapen en dat er dan andere niet-gevederde beesten ronddolen. Onze nachtrust werd dan ook wreed verstoord door een hels kabaal, veroorzaakt door een enorme rode kater die dat gat ook had ontdekt en pa's strik om zijn dikke nek strak voelde trekken. Omdat hij bang was dat de hele buurt wakker zou worden en iemand de politie zou waarschuwen, ging hij in zijn nachtkleding het arme beest bevrijden. Uiteindelijk is het hem gelukt, maar helemaal zonder kleerscheuren kwam hij er niet vanaf. De volgende morgen zag hij er uit alsof hij in een rol prikkeldraad had geslapen. En dan nog voor de doordrammers onder de lezers: nee, de kat is niet opgegeten.

(2)

 

   Een aantal jaren geleden woonden we naast buren die zelden boodschappen deden als er een verjaardag in het verschiet lag, of als er feestdagen opdoemden. Stel je voor dat ze een krat bier kochten en er werd maar n flesje opgedronken. Dan zaten ze zo een jaar met dat kratje opgescheept! Zonde van het geld, dat boodschappen halen, dat kon natuurlijk niet. Daarom hebben ze daar toen wat op verzonnen. Zodra mijn vrouw en ik thuiskwamen met de kerstboodschappen kwamen ze een praatje maken bij de kofferbak van onze auto. Daarbij keken ze zo onopvallend mogelijk naar de artikelen die wij hadden ingeslagen. Je kon de klok er op gelijkzetten dat dan om zes uur de bel ging en de jongste dochter van de buurman voor de deur stond, met een lijstje in de hand. 'Hebt u toevallig drie flesjes bier, een halve diepvrieskip, crackers, een blikje tonijn, een kopje suiker, een paar schepjes koffie en rode wijn? Een halve fles is genoeg hoor! We waren vanmiddag het boodschappenlijstje vergeten, vandaar.' Natuurlijk kregen we de geleverde waar wel terug. Alleen kochten ze dan wel het allergoedkoopste wat er te krijgen was. Dat was handig, want nu waren ze klaar voor een derde van de prijs van wat wij er voor hadden betaald...

 

 

 

 

 

mail: info@jvanderwaal.nl